قانون کار ایران مجموعه‌ای از مقررات است که برای حمایت از حقوق کارگر و کارفرما و تنظیم روابط کاری بین آن‌ها تدوین شده است. این قانون شرایط استخدام، ساعات کار، مرخصی‌ها، دستمزد، بیمه و بازنشستگی را مشخص می‌کند و بر رعایت اصول ایمنی و بهداشت کار تأکید دارد. بر اساس قانون کار، کارگر فردی است که در قبال دریافت مزد یا حقوق برای کارفرما کار می‌کند و کارفرما شخص حقیقی یا حقوقی است که مسئولیت اداره کارگاه و پرداخت حقوق و مزایا را بر عهده دارد. از مهم‌ترین مواد این قانون می‌توان به تعیین حداقل دستمزد سالانه، حداکثر ساعات کار هفتگی، حق مرخصی سالانه و مرخصی استعلاجی، بیمه تأمین اجتماعی، و حمایت‌های ویژه در برابر اخراج یا تغییر شرایط کاری اشاره کرد. همچنین، قانون کار بر لزوم ایجاد قراردادهای شفاف، رعایت حقوق زنان و نوجوانان در محیط کار و حل‌وفصل اختلافات از طریق مراجع قانونی کار تأکید دارد.